Coronastress in het onderwijs

De tijd staat stil en tikt toch door. Ik kan niet anders zeggen, dat ik totaal geen benul meer heb van tijd. Elke dag lijkt hetzelfde. Werk en privé lopen door elkaar en tijd voor ontspanning is lastig te vinden.

Naast mijn praktijk geef ik les in het voortgezet onderwijs. Elke dag zie ik leerlingen uit verschillende klassen in livestreams en ik doe er alles aan om ze te begeleiden. En ja, de lesstof doceren lukt allemaal wel, maar de zorg om de leerlingen is van een heel ander niveau. De aandacht verschuift van prestatiegericht onderwijs naar sociaal-emotioneel welzijn. En het liefst natuurlijk een combinatie van die twee, maar we kunnen niet alles willen. Soms lukt dit goed, soms aardig en soms niet.

Op de school waar ik lesgeef, weten we die balans aardig te vinden, maar het onderwijs is nu eenmaal prestatiegericht. Je merkt dan ook de verschillen tussen docenten. Sommige docenten geven elke les een livestream, andere eens in de week. Docenten zijn vooral ook op zoek naar de controle. Niets zo vervelend om niet precies te weten of leerlingen alles snappen, of leerlingen wel hun huiswerk maken, of leerlingen alles wel kunnen volgen en bovenal of het wel goed met ze gaat. Soms zeggen woorden namelijk niet alles. Gevolg? Stress, vooral vanwege die onzekerheid.

Omdat ik ook mentor ben van een tweede klas, volg ik de leerlingen in hun weg in deze Coronatijd. De een heeft moeite met het organiseren van zijn werk, de ander kan niet bijhouden waar het huiswerk te vinden is. En dan hebben we natuurlijk nog de leerlingen die normaal een eindsprint maken aan het eind van het schooljaar om doubleren te voorkomen. Zij maken zich zorgen of er nog mogelijkheden zijn de cijfers op te halen en of ze überhaupt nog wel over gaan. Gevolg? Stress, vooral vanwege die onzekerheid.

Toch, na weken intensief aan de slag te zijn, via livestreams vergaderen, doceren en koffieleuten, komt er toch een soort gewenning. We missen elkaar, maar we hebben ook een manier gevonden ermee om te gaan. We zijn flexibel, soms met tegenzin. We hebben onze ups and downs, maar zo is het leven. De uitdaging zit erin een manier te ontdekken om door te gaan en werk en privé waar mogelijk te scheiden, om de balans te vinden.

Op 2 juni gaan de middelbare scholen weer open. Ik ben benieuwd hoe we weer aan de slag gaan, rekening houdend met deze anderhalve-meter-samenleving. Ik zie een toekomst in het vizier waarin docenten vloggen, instagrammen en YouTuben. Zou de huidige generatie leerlingen nu sneller een baan in het onderwijs ambiëren met deze vernieuwende elementen? Kan het lerarentekort toch mooi opgelost worden!